De Nederlandse grafisch vormgever en hoogleraar Wim Crouwel werd geboren in 1928 te Groningen. Hij studeerde aan de academie Minerva in Groningen van 1947 tot 1949. Daarna studeerde Crouwel tot 1952 in Amsterdam.

In 1952 richtte Wim Crouwel een eigen ontwerpbureau op. Aan het einde van de jaren vijftig begon hij een samenwerking met Kho Liang Ie. In 1958 werd Crouwel voor zijn ontwerp van het Benelux-paviljoen onderscheiden met de Leopold II-prijs. Wim Crouwel was in 1963 één van de vijf oprichters van Total Design. Het bureau kreeg zijn naam "Totaal Ontwerp", omdat het bedrijf zich, als eerste ontwerpbureau in Nederland, bezighield met het ontwerp in de meest brede zin van het woord. Vanaf 1964 was Wim Crouwel verantwoordelijk voor vele affiches, catalogussen en tentoonstellingen voor het Stedelijk Museum in Amsterdam. Hij werkte ook veel voor het Van Abbemuseum in Eindhoven.

In 1967 ontwierp Wim Crouwel zijn "New Alphabet". Deze voor de kathodestraalbuis ontworpen letter bestaat, gezien de mogelijkheden van de straalbuis, alleen uit horizontalen en verticalen.
Grote internationale bekendheid kreeg Wim Crouwel door zijn ontwerp van het Nederlandse paviljoen op de wereldtentoonstelling in 1970 in Osaka.

Wim Crouwel werd in 1973 bijzonder hoogleraar industriële vormgeving aan de Technische Universiteit te Delft. Vanaf 1981 was hij gewoon hoogleraar aan dit instituut. Hij bleef adviseur bij Total Design en werd in 1981 directeur van Museum Boijmans – Van Beuningen. Crouwel combineerde deze laatste functie met zijn hoogleraarschap in de kunst- en cultuurwetenschappen aan de Erasmusuniversiteit in Rotterdam.

Regelmatig werd het werk van Wim Crouwel onderscheiden met een nationale of internationale prijs. Elke Nederlander kende zijn werk, maar was zich daar niet altijd van bewust, want Wim Crouwel ontwierp verschillende postzegels. De meest bekende hiervan zijn ongetwijfeld de strakke cijferfrankeerzegels, waarvan de eerste waarden in 1976 verschenen